Sinyal Nu Ngareureuwas Hate” Picolo
“Sinyal Nu Ngareureuwas Hate”
Picolo
Hubungan kita itu aneh,
kayak sinyal di kampungku:
kadang aya, kadang teu,
kadang muncul saeutik terus ngaleos,
mirip kamu waktu bilang rindu tapi jawab chat bari telat dua jam.
“Sayang, aku mah… gak habis thingking,” katamu suatu malam,
“kenapa LDR teh malah bikin kita jauh padahal tiap hari ngobrol?”
Aku ngakak,
tapi hatiku remuk kayak wafer bengbeng nu kejepret pintu kulkas.
“Enya, kamu bener,” jawabku,
“ngobrol tiap hari, tapi nu deukeut mah rasa sepi.”
Kamu jauh pisan,
di kota anu ngan aya dina Google Maps.
Ari kuring di dieu,
di perempatan kampung
nu tiap tengah malem sok kadenge anjing ngagogog bari teu jelas ka saha.
Kadang kamu nelepon,
suarana putus-putus,
kamu ngomong “kamu dimana?”
tapi nu kadéngé di kupingku cuma:
“ka— di— na?”
kayak Tuhan lagi ngetes kesabaranku.
Kadang kamu bilang,
“Aku teh capek,
kuring hoyong dipeluk.”
Dan aku cuma bisa diem,
soalnya pelukan teh teu bisa dikirim lewat paket J&T.
Andai bisa, aku sudah bungkus diriku pake bubble wrap.
Suatu malam kamu nyeletuk,
“Aing hoyong ka dieu, tapi duit mah teu cukup.”
Aku jawab,
“Tenang, cinta mah teu butuh duit.”
Padahal hatiku langsung nyahoeun
itu omong kosong paling romantis tapi paling bohong yang pernah aku ucapkan.
Karena LDR mah butuh duit,
butuh waktu,
butuh sinyal,
butuh mental,
dan butuh kamu yang sudah makin jauh.
Lama-lama kamu beda.
Chat jadi singkat,
suara jadi hambar,
bahasa kita yang dulu campur aduk jadi cuma formalitas.
“Udah makan?”
“Heeh.”
“Jaga kesehatan ya.”
“Enya.”
Tapi rasanya kayak ngobrol sama bayangan.
Sampai akhirnya malam itu kamu bilang:
“Kayaknya urang… cukup sampai dieu wae.”
Bahasanya lembut,
tapi dampaknya beuki kasar tibatan omongan ibu-ibu pasar.
Aku bengong.
“Aya naon?”
Kamu diam sebentar,
terus bilang:
“Jarak teh geus nguruskeun hate kuring
Teuing sabaraha kali urang nyoba kuat,
tapi nu ruksak mah tetep ruksak.”
Kamu nutup telepon,
tanpa drama.
Tenang, datar,
kayak sinyal 1 bar yang pas banget putus di momen penting.
Aku nangis waktu itu,
tapi suara jangkrik di luar jendela malah ngagorowok,
seolah-olah alam pun ngejek caraku patah hati.
Sekarang tiap malam aku nginget obrolan absurd kita:
“Aku mah… gak habis thingking.”
Dan aku ngulang-ulang itu,
sabab memang bener
aku bener-bener teu habis pikir
kumaha jarak bisa nyokot kabeh anu tadina manis.
Kadang-kadang aku mikir,
andai kamu kembali,
andai sinyal hatimu nyambung lagi,
andai rindu punya pesawat sendiri
tapi eta sadayana ngan andaian.
Dan di akhir hari,
yang tersisa cuma aku,
kampung sepi,
sinyal ngadat,
dan cinta nu teu mulang deui.
10 Desember 2025
Komentar
Posting Komentar